Η παρουσία και η δράση της οργής στα συναισθήματά μας

     Για την συγγραφή του συγκεκριμένου άρθρου, επιλέχθηκε και πάλι ως βάση ένα κείμενο που περιλαμβάνεται στο βιβλίο "Σημειώματα" του Ουμπέρτο Έκο. Αυτή τη φορά θίγεται το θέμα της οργής. Κατά την άποψη του, η οργή δικαίως συγκαταλέγεται στα επτά θανάσιμα αμαρτήματα, και μάλιστα ως επιπρόσθετο επιχείρημα τονίζει ότι αποδοκιμάζεται εξίσου σε πολλά σημεία της Βίβλου.

      Παρόλη την επίκριση των οργισμένων και των αποτελεσμάτων των πράξεων τους, οι άνθρωποι συνεχίζουν έως και σήμερα να δέχονται ορισμένα ξεσπάσματα θυμού ως φυσιολογικά. Δίχως σκέψη, την ευθύνη των ξεσπασμάτων την επιρρίπτουν πολλές φορές στον Θεό, γεγονός που όμως έρχεται σε αντιπαράθεση με τα λεγόμενα και τις αναφορές στη Βίβλο, στις ρήσεις της οποίας κατακρίνονται τέτοιες συμπεριφορές.

      Παραμερίζοντας για λίγο τα αποτελέσματα της οργής, ο Έκο παρουσιάζει την άποψη του Αγίου Θωμά του Ακινάτη, που δεν έρχεται σε σύγκρουση με τη δική του, σχετικά με τον ορισμό της οργής. Υποστηρίζεται λοιπόν, η ύπαρξη της θεωρίας των παθών, όπου οι αισθήσεις των ανθρώπων μπορούν να διακριθούν σε αυτές τις επιθυμίας και σε αυτές της οργής. Αφενός με τον όρο επιθυμία εννοείται η διάκριση των πραγμάτων, για τα οποία είμαστε ήδη υποψιασμένοι, σε καλό και κακό. Αφετέρου με τον όρο οργή, εννοείται η διάκριση των πραγμάτων σε καλό και κακό, με βάση αυτά που μας προκαλούν τάση για φυγή ή κατάκτηση. Οι έννοιες του καλού και του κακού δεν μπορούν παρά να είναι τελείως υποκειμενικές, καθώς υπάρχει διαφορετικότητα μεταξύ των ανθρώπων και ποικιλία ανάμεσα στις αισθήσεις τους. Ακόμα και η λογική εν τέλει, υπακούει στους νόμους της επιθυμίας.

      Στη συνέχεια ο Έκο, αναφέρει την υποδιαίρεση της επιθυμίας εκ νέου, όπου συμπεριλαμβάνονται όλα τα αντίθετα συναισθήματα, σε ζεύγη, που είναι πιθανόν να ενεργοποιηθούν με αφορμή μία κατάσταση. Αντιθέτως, η οργή είναι η μόνη η οποία δεν αντιπαρατίθεται σε κανέναν άλλο πάθος και γι’ αυτό χαρακτηρίζεται ως αντιφατική. Υπάρχει πληθώρα διαστάσεων που μπορούν να πραγματωθούν μέσω της οργής, από την αναγκαιότητα για δικαιοσύνη, έως την τιμωρία όλων εκείνων που την διαστρέβλωσαν και οδηγήθηκαν σε αδικίες. Ένας οργισμένος σκέφτεται ταυτόχρονα λογικά και παράλογα, διαθέτει κατ’ επέκταση ανάμεικτα συναισθήματα και αδυνατεί να πάρει αποφάσεις. Ουσιαστικά αμφιταλαντεύεται μεταξύ δράσης και απραξίας και πολεμά με τον ίδιο του τον εαυτό, με σκοπό την ανεύρεση μιας λύσης που θα ικανοποιεί τον συλλογισμό του.

      Επιπρόσθετα, το συναίσθημα της οργής καθεαυτό δεν μπορεί να έχει «καλή» εκδοχή, ωστόσο δεν πρέπει να πραγματοποιείται γενίκευση των καταστάσεων. Η παραπάνω διατύπωση απορρέει συμπερασματικά από παραδείγματα που περιγράφονται στο άρθρο του Έκο. Πιο συγκεκριμένα, όλοι εκείνοι που πράττουν «τέλεια εγκλήματα» δεν δρουν με οδηγό την οργή, αλλά υπολογίζουν τα αντίθετα, τα «ζυγίζουν» με τον τρόπο που θεωρούν κατάλληλο και φτάνουν τελικά στην πράξη. Από την άλλη πλευρά οι επονομαζόμενοι «πολέμαρχοι» της δικαιοσύνης, που στα ξεσπάσματά τους, παρακινούμενοι από την οργή που τους κατακλύζει, ρημάζουν ότι βρουν στο πέρασμά τους, έχουν μηδενικό ή αμφίβολο αποτέλεσμα.

      Τελικά όμως, η πραγματική οργή θα είναι εκείνη που θα εξωτερικευθεί από τους έχοντες (δικαίως) δίκιο, συμπληρώνει με τα λεγόμενά του ο Έκο. Πιθανόν αυτό θα συμβεί εάν οι ίδιοι φτάσουν στα προσωπικά τους όρια, και τότε η οργή θα προξενήσει βλάβες τόσο στο σύνολο, όσο και στους ίδιους τους εαυτούς των εμπλεκόμενων. Κατ’ αυτόν θα τρόπο θα δηλωθεί ξεκάθαρα η «υποταγή» στα πάθη τους και ειδικά σε αυτό της οργής.

     Είναι λυπηρό το γεγονός ότι, στην εποχή μας κυριαρχεί η οργή και όχι όπως θα έπρεπε η έκφραση των συναισθημάτων. Σε τελική ανάλυση δηλαδή, κάποιος προτιμά να βρίσκεται μεταξύ φθοράς και αφθαρσίας, παρά να φανερώσει τα πραγματικά του αισθήματα. Παρόλο που ο καθένας λειτουργεί ατομικά, η κοινωνία μας επηρεάζεται άμεσα από την εκάστοτε συμπεριφορά. Καταλήγει να είναι τελικά μία κοινωνία δίχως λογική που δεν μπορεί να εγγυηθεί πλέον ούτε την εκπλήρωση των αναγκών για τις οποίες δημιουργήθηκε.

      Συνοψίζοντας, μπορεί να διατυπωθεί η άποψη ότι ο Ουμπέρτο Έκο είναι μία προσωπικότητα, που ερευνά προσεκτικά και συλλογικά την κάθε κατάσταση, παραμερίζοντας το πρώτο επίπεδο ανάγνωσης. Πολύ περισσότερο αναζητά τις ‘κρυμμένες’ αλήθειες πίσω από γεγονότα, που ο περισσότερος κόσμος θεωρεί ως φυσιολογικά. Γι’ αυτό άλλωστε αποτελεί έναν από τους γνωστότερους και πιο αξιόλογους σημειωτιστές παγκοσμίως.

34ο Πανελλήνιο Φεστιβάλ Βιβλίου Θεσσαλονίκης

     Όπως πιστά επί δεκαετίες πραγματοποιείται το φεστιβάλ βιβλίου Θεσσαλονίκης, έτσι και φέτος άνοιξε τις “πύλες” του την 5^η του Ιούνη. Στον γνωστό πλέον χώρο, μετά τον Λευκό Πύργο και μπροστά από το άγαλμα του Μεγάλου Αλεξάνδρου, έχουν τοποθετηθεί τα περίπτερα, στο επάνω μέρος των οποίων αναγράφεται το όνομα του κάθε εκδότη. Στην φετινή διοργάνωση, ο αριθμός των συμμετεχόντων εκδοτών από όλη την Ελλάδα είναι αυξημένος και αγγίζει του 180, ενώ οι τίτλοι βιβλίων που εκτίθεται φτάνουν τους 30.000. Η τοποθεσία – στον πολυσύχναστο παραλιακό δρόμο της πόλης –  είναι σημαντική διότι προσελκύει ακόμη και άτομα που πιθανόν δεν έχουν λάβει γνώση σχετικά με λειτουργία του φεστιβάλ. Ωστόσο ένας παράγοντας που επηρεάζει την προσέλευση του κοινού είναι ο καιρός, ο οποίος κάθε χρόνο, κατά έναν τρόπο ανεξήγητο, είναι βροχερός. Ας ελπίσουμε ότι φέτος οι καιρικές συνθήκες θα μεταβληθούν προς το καλύτερο, αυξάνοντας τον αριθμό των επισκεπτών της εκδήλωσης.

     Η συνολική διάρκεια του φεστιβάλ είναι 17 ημέρες, σε καθεμιά από τις οποίες υπάρχει προγραμματισμένη παρουσίαση βιβλίου από τον εκάστοτε συγγραφέα. Με αυτόν τον τρόπο δίνεται η ευκαιρία, ακόμη και σε τυχαίους περαστικούς να δοκιμάσουν να μυηθούν στον κόσμο του βιβλίου, ξεκινώντας από την παρακολούθηση μίας παρουσίασης, που ίσως αφυπνίσει θετικά συναισθήματα. Γι’ αυτόν τον λόγο ένα απόγευμα στην παραλία της Θεσσαλονίκης, μπορεί να χαρακτηριστεί ως “άκρως ενδιαφέρον”, ιδιαίτερα για τους λάτρεις του βιβλίου, συνδυάζοντας μία απλή βόλτα με την επιλογή ενός αξιόλογου βιβλίου, που υποβοηθά την πνευματική καλλιέργεια του καθενός.

     Τέλος, γνωστοποιείται το ορισμένο ωράριο λειτουργίας της διοργάνωσης, καθημερινά (συμπεριλαμβανομένου του Σαββάτου) 18:30-23:00 και την Κυριακή 11:00-13:30 και 18:30-23:00. Το πιο σημαντικό γεγονός είναι ότι η εκδήλωση αυτή μας δίνει την δυνατότητα να πλησιάσουμε, όσο επιθυμεί ο καθένας βέβαια, τον κόσμο του πολιτισμού και των τεχνών, που αποτελούν αξιοσημείωτα στοιχεία για την ανάπτυξη των ευρύτερων γνώσεών μας, αλλά και της γενικότερης παιδείας.

Μία διαφορετική προσέγγιση του Μουντιάλ

      Στο ακόλουθο άρθρο πραγματοποιείται μία προσπάθεια κριτικής παρουσίασης του άρθρου που περιλαμβάνεται στο βιβλίο «Σημειώματα» του Ουμπέρτο Έκο με τίτλο: "Ένα θέαμα που λέγεται Μουντιάλ". Δικαίως θεωρείται πολύ ενδιαφέρουσα η άποψη του Ουμπέρτο Έκο, σχετικά με το παγκόσμιο κύπελλο, καθώς είναι σίγουρα διαφορετική από αυτές που κυριαρχούν σήμερα.

      Ο Έκο κλήθηκε από τον διευθυντή της εφημερίδας “Espresso”, στην οποία τότε εργαζόταν, να συντάξει – λόγω ασχετοσύνης, όπως λέει χαρακτηριστικά και ο ίδιος – ,ένα άρθρο για το παγκόσμιο κύπελλο του 1978. Πιθανόν και ο ίδιος ο διευθυντής του πίστευε, πως το αποτέλεσμα θα είναι κάτι πρωτότυπο, που θα τραβήξει την προσοχή των αναγνωστών, εξαιτίας των ασυνήθιστων θέσεων που γνώριζε ότι είχε ο Έκο.

      Αρχικά λοιπόν ο Έκο, κάνει αναφορά σε 

στιγμιότυπα της παιδικής του ηλικίας, θέλοντας έτσι να προβάλλει το γεγονός ότι ποτέ δεν αγάπησε το ποδόσφαιρο. Γι’ αυτόν ήταν ένα θέαμα χωρίς κανέναν σκοπό, που του έδινε εναύσματα για σκέψη, με κλίση προς της αρνητικές φιλοσοφίες. Το γεγονός ότι, κατά την διάρκεια ποδοσφαιρικών αναμετρήσεων μπορούν να λάβουν χώρα αμέτρητα, σοβαρά συμβάντα, όπως λιθοβολισμοί που οδηγούν σε τραυματισμό οπαδών, φανατικές «εκρήξεις» των ιδίων, και ψυχική πίεση των αθλητών λόγω στερήσεων κάθε είδους, του προξενούσε χαρά. Βέβαια, όχι επειδή ο ίδιος ήταν κακός άνθρωπος, αλλά επειδή υπήρξε υποστηρικτής της ακραίας άποψης ότι, καλώς επέρχεται ο θάνατος των καλύτερων που αποκλίνουν πολύ από τον μέσο όρο, έτσι ώστε οι υπόλοιποι να ζουν ομαλότερα.

      Τονίζει στην συνέχεια, ότι το επιλεγμένο, θιγόμενο θέμα, σχετίζεται με τα αθλητικά θεάματα και όχι με τα αθλήματα. Ο λόγος για τον οποίο ο Έκο πιστεύει ότι το ποδόσφαιρο δεν πρέπει να συγκαταλέγεται στα αθλήματα, όπου τα τελευταία πραγματώνονται για την επίτευξη προσωπικής ευχαρίστησης, είναι γιατί περιλαμβάνει την καταπόνηση των αθλητών και την παρουσία κερδοσκοπικών συμφωνιών. Ως αθλητικό θέαμα λοιπόν το παγκόσμιο κύπελλο, κατά την διάρκεια διεξαγωγής του, μονοπωλεί σχεδόν το ενδιαφέρον των μέσων μαζικής ενημέρωσης, αλλά και του κοινού, εξαιτίας της διεθνούς αναμέτρησης.

      Εφόσον τα μέσα μαζικής επικοινωνίας καταφέρνουν να χειραγωγούν την κοινή γνώμη, και επιπλέον περιλαμβάνουν όλο το φάσμα των γεγονότων που μπορεί να απασχολεί τον καθένα μας, όπως πολιτική, οικονομία, τέχνη και άλλα, ο Έκο επιλέγει να κάνει έναν παραλληλισμό. Ο παραλληλισμός μεταξύ αθλητικής και πολιτικής συζήτησης είναι σίγουρα εύστοχος. Θέλοντας να κατακρίνει την ευκολία με την οποία επιλέγουμε το θέμα που θα ασχοληθούμε (στην προκειμένη περίπτωση το παγκόσμιο κύπελλο), παραθέτει ορισμένα αληθή στοιχεία. Η αθλητική συζήτηση δεν προϋποθέτει την ύπαρξη εξεζητημένων γνώσεων, αντίθετα μία πολιτική συζήτηση περιλαμβάνει πολυπλοκότερα νοήματα, όρους και διευρυμένες γνώσεις. Είναι λογικό το μεγαλύτερο μέρος των ανθρώπων να κατευθύνεται προς τα αθλητικά δρώμενα, γιατί εκεί είναι επιτρεπτή η διατύπωση γνώμης χωρίς συνέπειες. Την ίδια στιγμή η υποστήριξη μίας βαρύγδουπης πολιτικής δήλωσης φαντάζει αποτρεπτική. Επιπλέον κατακρίνεται η αδυναμία ενασχόλησης με τα αληθινά, σοβαρά, δημόσια ζητήματα, αλλά και η αποστροφή ορισμένων συμβάντων, ειδικά κατά την διάρκεια του παγκόσμιου κυπέλλου, που δεν επηρεάζουν άμεσα την «βολεμένη» καθημερινότητα του καθενός.

      Συμπεριλαμβάνοντας δύο θέσεις των Ερυθρών Ταξιαρχιών, – της τρομοκρατικής οργάνωσης ακραίων οπαδών του Μαρξ και του Λένιν, που έδρασε στην Ιταλία την δεκαετία του ’70 –, ολοκληρώνει την σκέψη του. Η πρώτη θέση υποστηρίζει την τυφλή υπακοή μίας συγκεκριμένης ομάδας στα ‘θέλω’ της εξουσίας. Η δεύτερη θέση υποστηρίζει τις λανθασμένες ενέργειες της παραπάνω ομάδας, παρόλη την ύπαρξη αγαθών κινήτρων για την καλυτέρευση του κόσμου. Ως αποτέλεσμα σύγκρισης αυτών των στοιχείων μας γνωστοποιείται ότι, η θέαση του παγκόσμιου κυπέλλου έχει δύο εκδοχές: είτε το κοινό παρακολουθεί έναν αγώνα έχοντας στο μυαλό του ότι πρόκειται για αναμέτρηση μεταξύ τρομοκρατών και κυβέρνησης, είτε το κοινό παρακολουθεί τον αγώνα γιατί βρίσκεται πιο κοντά στα άμεσα ενδιαφέροντά του, μη γνωρίζοντας ότι παραμελεί συμβάντα που λαμβάνουν χώρα την ίδια χρονική στιγμή. Όμως η έννοια του αθλητισμού δεν είναι αυτή. Δυστυχώς η υπέρ-προβολή του συγκεκριμένου τομέα του αθλητισμού κατέληξε να ορισθεί πολύ διαφορετικά από τον αρχικό συλλογισμό, που αναπτύχθηκε στην χώρα που τον έκανε παγκοσμίως γνωστό, την αρχαία Ελλάδα.

      Τελικά, αυτή η κατανομή την έντασης που δημιουργεί η επικαιρότητα σε ζητήματα που μπορούν να γίνουν ευκολότερο κατανοητά από την κοινή γνώμη, οδηγεί σε βαθμιαία φθορά της κοινωνίας, καθώς η ίδια δεν είναι δυνατόν να εξοικειωθεί με συνθετότερα προβλήματα και να οδηγηθεί στη λύση τους.

      

Πριν, τώρα, σε λίγο, αύριο, ίσως και ποτέ…

                      

Είναι συχνό φαινόμενο να ξεχνιόμαστε πολλές φορές όταν κάνουμε κάτι που πραγματικά μας αρέσει και το αγαπάμε. Χάνεται η αίσθηση του χρόνου και κανείς δεν ενδιαφέρεται πια για τις ώρες που έχουν περάσει γιατί ακριβώς αποτελούν παρελθόν. Από την αντίθετη πλευρά όμως, όταν ζούμε μία δύσκολη κατάσταση την οποία ίσως αποφεύγαμε να αντιμετωπίσουμε ή ανυπομονούμε για μία άλλη, ο χρόνος μοιάζει τόσο μεγάλος και σχεδόν απροσπέλαστος.

Η παραπάνω κατάσταση λοιπόν αποτελεί γεγονός και συνεχίζει να παραμένει στην καθημερινότητα, για να υπενθυμίζει και να τονίζει κατά κάποιο τρόπο τις επιθυμίες μας. Το συμπέρασμα αυτό διατυπώνεται με ευκολία καθώς πρέπει απλά να συλλογιστούμε πότε ο χρόνος κυλάει σε γρήγορους και πότε σε αργούς ρυθμούς. Φυσικά όταν λαμβάνει χώρα η ιδεατή για τον καθένα μας κατάσταση που έχει στο μυαλό του, νομίζουμε ότι η ώρα δεν λογαριάζει τίποτα και περνάει αβίαστα. Από την άλλη πλευρά όταν συμβαίνει κάτι λυπηρό, κάτι μη αναμενόμενο ή είναι κάτι για το οποίο πρέπει να περιμένουμε, ο χρόνος φαντάζει στα μάτια μας ατελείωτος.

Ίσως γι’ αυτόν τον λόγο λεγόταν, λέγεται και ακόμα προσπαθεί να επιβεβαιωθεί η άποψη ότι η έννοια του χρόνου, της ώρας, των λεπτών, των δευτερολέπτων, των ημερών, δεν είναι παρά μία ιδέα που μεγαλοποιούμε στο μυαλό μας, ανάλογα με την κατάσταση που προκύπτει κάθε φορά. Είναι μία ιδέα που ασπαζόμαστε όταν βιαζόμαστε να φτάσει η κατάλληλη στιγμή, ενώ απορρίπτουμε όταν απολαμβάνουμε μία κατάσταση και αποφεύγουμε να της δώσουμε τέλος, εξαιτίας της έντονης προσμονής της. Βέβαια πώς να αποχωριστείς ή να τελειώσεις κάτι το οποίο μόνο εσύ ο ίδιος ήξερες πόσο πολύ περίμενες; Η σκέψη και μόνο πως η στιγμή αυτή θα διαρκέσει όσο το ‘τσακ’ ενός μισοτελειωμένου αναπτήρα σε φέρνει σε απόγνωση. Δεν υπάρχει όμως φάρμακο ή γιατρειά γι ‘αυτήν την ανυπομονησία. Άλλωστε γιατί να προσπαθήσει κανείς να την καταπολεμήσει, αφού όταν πραγματώνεται είναι τόσο γλυκιά;

Σίγουρα όλοι θα θέλαμε να ‘μικρύνουμε’ τον χρόνο άλλες φορές και άλλοτε να του προσθέσουμε επιπλέον λεπτά για να παρατείνουμε την χαρά μας. Όμως χωρίς αυτές τις άκρως συναισθηματικά φορτισμένες στιγμές δεν θα καταφέρναμε να απολαύσουμε ή να αντιμετωπίσουμε τις ακριβώς αντίθετες τους. Επομένως είτε ο χρόνος είναι μία ιδέα που ‘τρέχει’ ή ‘σταματάει’ στο νου του καθενός από μας, είτε όντως υπάρχει και αντικατοπτρίζεται στα ρολόγια και τα ημερολόγια, μας υποδεικνύει πως πρέπει να εκμεταλλευόμαστε κάθε στιγμή με τον καλύτερο δυνατό τρόπο και όχι να την σπαταλάμε.

                                     

"Καλοκαιρινός χειμώνας"

Τίτλος που μοιάζει ασταθής, παράξενος, λανθασμένος, καθώς το καλοκαίρι έχει φύγει προ πολλού, και αντίθετα ο χειμώνας καταφθάνει σιγά-σιγά με τους συνηθισμένους του ρυθμούς. Ο Δεκέμβριος ο πρώτος μήνας του, είναι απρόοπτος, άλλοτε ψυχρός και άγριος, ενώ άλλοτε ζεστός και γλυκός. Γλυκός κυρίως λόγω των Χριστουγέννων, κατά την διάρκεια των οποίων το στολισμένο τοπίο και τα νόστιμα γλυκά έχουν τον κυρίαρχο ρόλο.

     Το γενικότερο κλίμα βέβαια καθορίζεται από διάφορους παράγοντες. Ένα χαρούμενο κλίμα μπορεί να περιλαμβάνει αγαπημένα πρόσωπα, έναν σύντροφο, την οικογένεια, το καθένα απ’ αυτά όμως ‘πασπαλισμένο’ με αρκετές δόσεις χρυσόσκονης… Είναι η λεγόμενη ‘μαγεία των Χριστουγέννων.’
 Δεν λείπουν όμως από το σκηνικό και οι άνθρωποι που δεν βιώνουν με τον αντίστοιχο τρόπο το διάστημα αυτό, αλλά πασχίζουν να βρουν λύσεις στα προβλήματα της καθημερινότητας τους. Ζώντας ο καθένας τον δικό του γολγοθά και ανησυχώντας για το μέλλον, προτιμούν να ‘θυσιάσουν’ την δική τους διάθεση στον βωμό της επιβίωσης.

Η θέληση και η ψυχολογία πάντοτε διαδραματίζουν σημαντικό ρόλο στην πορεία των πραγμάτων και στην παρέλευση του χρόνου. Δυσανασχετώντας στην πλειονότητα των περιπτώσεων με οτιδήποτε συμβαίνει γύρω μας, τότε το ‘προϊόν’ που μεταδίδουμε είναι η πικρία. Από την άλλη πλευρά, απολαμβάνοντας έστω τα μικρά, καθημερινά πράγματα, αποπνέουμε αισθήματα ευχαρίστησης και ζωντάνιας. Παίρνοντας στήριξη και αγάπη από ανθρώπους, πράγματα και καταστάσεις που μας γεμίζουν και μας ικανοποιούν, βοηθούμε τον ίδιο μας τον εαυτό κυρίως, να σκεφτεί θετικότερα ή να απαλλαγεί λιγάκι από την ρουτίνα και τα προβλήματα της καθημερινής ζωής. Μέσω του παραπάνω τρόπου, στόχος είναι να πραγματοποιηθεί γρηγορότερα το πέρασμα του χρόνου, και αυτό να γίνει με τέτοιο τρόπο ώστε να θυμίζει ιδανικό παράδεισο και όχι φρικτή κόλαση με περιορισμούς.
   Ο καθένας μας διαθέτει τα δικά του ιδανικά, έχει τις δικές του προτιμήσεις και απολαμβάνει καθετί ποικιλοτρόπως στην πλειονότητα των περιπτώσεων, όχι όμως πάντα. Ως γενική αλήθεια, ή ως παράδειγμα στην συγκεκριμένη τελευταία περίπτωση επέλεξα το καλοκαίρι. Στους περισσότερους, η θύμηση του επαναφέρει στον νου ξέγνοιαστες, ωραίες μνήμες. Είναι η εποχή που χαλαρώνουν τα όρια μας, χαλαρώνει ο ίδιος μας ο εαυτός και αισθανόμαστε ότι έχουμε αυξημένες αντοχές. Είναι σαν να θέλουμε να ευχαριστηθούμε τόσο πολύ την κάθε μέρα, γεμίζοντάς την ολοένα και περισσότερο… Σαν να μην μας φτάνουν 24 ώρες, παρόλο που εκμεταλλευόμαστε κάθε δευτερόλεπτο… Σαν να θέλουμε να παραμείνουμε για ολόκληρο τον χρόνο, μέχρι το επόμενο καλοκαίρι, στο ίδιο, απαράλλαχτο σκηνικό
Με τον ίδιο τρόπο έχουμε τη δυνατότητα να διαμορφώσουμε και τις άλλες εποχές του χρόνου, και πολύ παραπάνω τον χειμώνα. Το κρύο και ο μουντός καιρός είναι υπαίτιοι για τα βράδια γεμάτα με αγκαλιές και τα ‘χουχουλιάσματα’ κάτω από τις κουβέρτες, που το επόμενο πρωί δεν θες να αποχωριστείς. Ούτε τις κουβέρτες, ούτε τις ζεστές αγκαλιές… Οι στιγμές αυτές πληθαίνουν όσο πλησιάζουν οι μέρες των Χριστουγέννων, διότι επηρεαζόμαστε από το γενικότερο κλίμα που επικρατεί. Έτσι δίνεται η ευκαιρία σε μικρούς και μεγάλους, ερωτευμένους και μη, να μεταφερθούν μέσω της συγκεκριμένης ατμόσφαιρας σε μία ‘φτιαχτή’, αλλά μαγευτική πραγματικότητα. Η άφιξη του νέου χρόνου επιπρόσθετα, δίνει ώθηση για επαναπροσδιορισμό των στόχων και για το ξεκίνημα ενός νέου κύκλου με την ελπίδα ότι θα είναι καλύτερος από τον προηγούμενο.


Όταν θελήσουμε λοιπόν να ξεφυλλίσουμε το άλμπουμ της ζωής μας, θα περιμένουμε να επανέλθουν στη μνήμη μας όχι μόνο στιγμές ξεγνοιασιάς προερχόμενες από το καλοκαίρι, αλλά και στιγμές τρυφερότητας και ζεστασιάς από το υπόλοιπο των περασμένων χρόνων. Μετέπειτα καταλήγουμε σε αξιόλογες και μη, είτε αυτές περιλαμβάνουν ατελείωτες βουτιές και πλάκες στην παραλία, είτε το ξεκίνημα της φοιτητικής ζωής και τα πρωτοβρόχια κάποιο φθινόπωρο, είτε το στόλισμα ενός δέντρου και τα μελομακάρονα τα Χριστούγεννα, είτε τις ανοιξιάτικες βόλτες και τα πρώτα ανθισμένα λουλούδια… Είναι στο χέρι μας, ακόμα κι αν βιώνουμε δύστροπες καταστάσεις, αν θα τις αντιμετωπίσουμε με σοβαρότητα και θα ψάξουμε τη λύση τους, ώστε να επανέλθουμε το γρηγορότερο δυνατό σε ευχάριστη κατάσταση ή όχι. Ακόμα και οι πιο δύσπιστοι, αυτοί με την αρνητική προδιάθεση οφείλουν να κάνουν μία προσπάθεια. Εξάλλου ακόμα κι αν οι ίδιοι δεν διαθέτουν την όρεξη  να την κάνουν μπορούν να σκεφτούν ότι κάποιος εκεί έξω ανυπομονεί να δει να σχηματίζεται στο πρόσωπό τους ένα χαμόγελο αισιοδοξίας, ένα χαμόγελο όμορφο, ζεστό, ξέγνοιαστο, καλοκαιρινό… Έστω μικρό, έστω υπό την επήρεια δύσκολων συνθηκών.. Αρκεί να είναι αληθινό…

    
Καλό χειμώνα λοιπόν και καλές γιορτές!

"About new beginnings.."

"Κάθε αρχή και δύσκολη." = Ευρέως γνωστή και πλέον αποδεκτή έκφραση που χρησιμοποιούμε συχνά, ή που έχει χρησιμοποιήσει ο καθένας μας τουλάχιστον μία φορά στη ζωή του, λίγο πριν πραγματοποιήσει ένα νέο ξεκίνημα.

Είναι δύσκολο να παρθεί μία σημαντική απόφαση, πόσο μάλλον αυτή της νέας αρχής που καθορίζει από εκείνο το σημείο κι έπειτα την εξέλιξη της ζωής μας. Συχνά, μας θλίβει το γεγονός της ολοκλήρωσης ενός "κύκλου" που δεν έχει να προσφέρει κάτι παραπάνω.Με τον προηγούμενο όρο μπορεί να εννοείται ένας χωρισμός, μία καταδικασμένη φιλία, ένα οικογενειακό περιστατικό, η αλλαγή της εργασίας ή απλά μια προσωπική μεταβολή! Δυστυχώς ή ευτυχώς όλες οι καταστάσεις περιλαμβάνουν αυτόν τον "κύκλο", όμως το μέγεθός του αλλάζει ανάλογα με τις καταστάσεις και την νοοτροπία. Δεν διαρκούν όλα τα πράγματα το ίδιο, ούτε αντιμετωπίζουμε όλα τα εύκολα ή τα δύσκολα σκαμπανεβάσματα που προκύπτουν με τον ίδιο τρόπο, διότι αφορούν πολλαπλούς και διαφορετικούς τομείς της ζωής μας.   





                                          
Ο τρόπος και η διάθεση με τα οποία θα επιλέξουμε να τοποθετηθούμε μετά την λήξη των καταστάσεων, "παίζει" σημαντικό ρόλο και στην αντιμετώπιση της επόμενης κατάστασης που θα προκύψει. Για παράδειγμα, είναι ευκολότερο να κάνουμε ένα νέο ξεκίνημα στη δουλειά, όταν υπάρχει εύνοια και στους υπόλοιπους τομείς της ζωής μας, γιατί η γενικότερη διάθεση είναι υψηλή και σίγουρα αυτό βοηθάει στο να είμαστε περισσότερο οργανώσιμοι και ευέλικτοι. Στην περίπτωση της ολοκλήρωσης μιας μακροχρόνιας σχέσης στην οποία ενδεχομένως να είχαμε αφιερωθεί και τελείωσε παρά τη θέληση μας ή έπρεπε να γίνει ακόμα κι αν διαφωνούσαμε, τα πράγματα είναι διαφορετικά. Εδώ, η διάθεση δεν βρίσκεται πλέον στα ύψη, ούτε είναι εύκολο να προχωρήσει το άτομο παρακάτω. Μεταβάλλεται εξαιτίας του συναισθηματικού υποβάθρου, βλέπουμε την αρνητική πλέυρά των πραγμάτων και απαρνιόμαστε κάθε είδους διασκέδαση. Έτσι, ενεργούμε καλύτερα και μεθοδικότερα όταν βλέπουμε την θετική πλευρά των γεγονότων, ενώ παραμένουμε στάσιμοι και σκεπτικοί για παραπάνω χρόνο απ'όσο χρειάζεται, όταν δεν αποδεχόμαστε ότι καλώς ή κακώς έτσι ήρθαν τα πράγματα και πρέπει να τα αντιμετωπίσουμε.

Ναι λοιπόν, κάθε αρχή είναι σίγουρα δύσκολη, συνήθως διαφορετική απο την προηγούμενη, αβέβαιη και δεν υπόσχεται σίγουρα αποτελέσματα. Όμως ποιά άλλη λύση θα ήταν σωστότερη? Η παραμονή σε κάτι που δεν μας προσφέρει τίποτα και δεν μας χαροποιεί σε τέτοιο βαθμό όσο στην αρχή καταφέρνει μόνο να μας αναλώσει. Γιατί όμως να μην δοθούμε εξ'ολοκλήρου σε κάτι ή κάποιον που θα ανταποκρίνεται όσο κι εμείς? Ναι, μπορεί να είναι χρονοβόρο, δύσκολο στην ανεύρεση του, όταν όμως το κατακτούμε πραγματικά, η ευτυχία, η ισσοροπία και η θετική σκέψη για το μέλλον καλύπτουν όλα τα προηγούμενα.                                              

Συνοψίζοντας όλα τα προηγούμενα θα ανaφέρω μόνο, ότι σε κάθε νέο ξεκίνημα η υπομονή και η σκέψη για ένα καλύτερο αύριο, παρά τις αντιξοότητες, είναι ο καλύτερος σύμμαχος. Έχοντας υπομονή και παραμερίζοντας την βιασύνη μπορεί ο καθένας μας να κάνει τις σωστές επιλογές, που θα τον ικανοποιούν όσο ο ίδιος επιθυμεί, χωρίς να χρειάζεται να υποκύπτει σε συμβιβασμούς που ο ίδιος δεν έχει επιλέξει.

Τατουάζ και προκατάληψη

Κάνοντας μια βόλτα στην παραλιακή και στα σοκάκια της πόλης, της δικής μας Θεσσαλονίκης, αντικρίζεις πλέον παντού ζωγραφισμένα σώματα. Ένα τατουάζ στο πόδι το παλικάρι στα δεξιά, ένα τατουάζ στην πλάτη η κοπέλα στα αριστερά. Μικρά, μεγάλα, περίεργα, συνηθισμένα, τα σχέδια που ‘πιάνει’ το μάτι σου ποικίλουν.

                                       

Κάποτε όμως, όποιος είχε τατουάζ θεωρούνταν ‘κακό παιδί’, και οι περισσότεροι τον είχαν στο περιθώριο, τον κοιτούσαν στραβά, λες και αυτό αντικατόπτριζε τον χαρακτήρα του ατόμου. Μάλιστα το άτομο αυτό δυσκολευόταν πολλές φορές να βρει δουλειά, διότι οι εργοδότες ήταν διστακτικοί στην πρόσληψη εξαιτίας των παραπάνω λόγων. Από την μία πλευρά, τώρα που οι περισσότεροι, ακολουθώντας την μόδα, έχουν ‘χτυπήσει’ και από ένα τατουάζ, θα έλεγα πως ο κόσμος αρχίζει σιγά σιγά να το συνηθίζει. Αρχίζει μάλλον να μπαίνει στην ιδέα ότι ένα τατουάζ δεν σημαίνει και τόσα πολλά όσα νόμιζε. Από την άλλη πλευρά, κατά την γνώμη μου πάντοτε, η ‘μόδα των τατουάζ’ εξαπλώθηκε ταχύτατα, οδηγώντας έτσι ορισμένους στην δημιουργία ενός τατουάζ, χωρίς καλά-καλά να το σκεφτούν!

 Ο καθένας είναι ελεύθερος να κοσμήσει το σώμα του όπως ο ίδιος επιθυμεί, προσέχοντας πάντοτε να μην ξεπερνάει τα προσωπικά του όρια. Όμως επιπλέον, θεωρώ πως κάθε τατουάζ οφείλει να έχει έναν λόγο δημιουργίας, και να μην είναι απλά μια τρέλα της στιγμής. Εφόσον λοιπόν κάποιος που θέλει να κάνει τατουάζ το σκεφτεί σοβαρά, το πάρει απόφαση και διαθέτει τα χρήματα που απαιτούνται, το μόνο που λείπει, είναι ο ‘ειδικός’, που θα αποτυπώσει την ιδέα πάνω στο σώμα!

\Σήμερα, νομίζω πως είναι λίγοι αυτοί που παραμένουν ‘προκατειλημμένοι’ σχετικά με το όλο θέμα των τατουάζ, ή τουλάχιστον δεν εκφράζουν την γνώμη τους τόσο συχνά και επανειλημμένα. Τα άτομα με τατουάζ πλέον δεν αντιμετωπίζουν δυσκολίες στην εύρεση εργασίας, οι εργοδότες είναι περισσότερο ελαστικοί, και τέλος οι πελάτες είναι συνηθισμένοι στο θέαμα, είτε συμφωνούν, είτε όχι. Επομένως αν και δεν συμφωνώ εξ ολοκλήρου σε αυτού του είδος την μόδα που παρασύρει μικρούς και μεγάλους, θεωρώ ότι έβαλε ένα τέλος στα στερεότυπα που υπήρχαν, αν και δεν πιστεύω ότι θα σταματήσουμε ποτέ να συναντούμε ‘κολλημένα μυαλά’! Άλλωστε αν δεν υπήρχε διάσταση απόψεων, οι κοινωνίες θα ήταν όχι μόνο μονότονες, αλλά και όμοιες, δίχως ίχνος διαφορετικότητας.