Τατουάζ και προκατάληψη

Κάνοντας μια βόλτα στην παραλιακή και στα σοκάκια της πόλης, της δικής μας Θεσσαλονίκης, αντικρίζεις πλέον παντού ζωγραφισμένα σώματα. Ένα τατουάζ στο πόδι το παλικάρι στα δεξιά, ένα τατουάζ στην πλάτη η κοπέλα στα αριστερά. Μικρά, μεγάλα, περίεργα, συνηθισμένα, τα σχέδια που ‘πιάνει’ το μάτι σου ποικίλουν.

                                       

Κάποτε όμως, όποιος είχε τατουάζ θεωρούνταν ‘κακό παιδί’, και οι περισσότεροι τον είχαν στο περιθώριο, τον κοιτούσαν στραβά, λες και αυτό αντικατόπτριζε τον χαρακτήρα του ατόμου. Μάλιστα το άτομο αυτό δυσκολευόταν πολλές φορές να βρει δουλειά, διότι οι εργοδότες ήταν διστακτικοί στην πρόσληψη εξαιτίας των παραπάνω λόγων. Από την μία πλευρά, τώρα που οι περισσότεροι, ακολουθώντας την μόδα, έχουν ‘χτυπήσει’ και από ένα τατουάζ, θα έλεγα πως ο κόσμος αρχίζει σιγά σιγά να το συνηθίζει. Αρχίζει μάλλον να μπαίνει στην ιδέα ότι ένα τατουάζ δεν σημαίνει και τόσα πολλά όσα νόμιζε. Από την άλλη πλευρά, κατά την γνώμη μου πάντοτε, η ‘μόδα των τατουάζ’ εξαπλώθηκε ταχύτατα, οδηγώντας έτσι ορισμένους στην δημιουργία ενός τατουάζ, χωρίς καλά-καλά να το σκεφτούν!

 Ο καθένας είναι ελεύθερος να κοσμήσει το σώμα του όπως ο ίδιος επιθυμεί, προσέχοντας πάντοτε να μην ξεπερνάει τα προσωπικά του όρια. Όμως επιπλέον, θεωρώ πως κάθε τατουάζ οφείλει να έχει έναν λόγο δημιουργίας, και να μην είναι απλά μια τρέλα της στιγμής. Εφόσον λοιπόν κάποιος που θέλει να κάνει τατουάζ το σκεφτεί σοβαρά, το πάρει απόφαση και διαθέτει τα χρήματα που απαιτούνται, το μόνο που λείπει, είναι ο ‘ειδικός’, που θα αποτυπώσει την ιδέα πάνω στο σώμα!

\Σήμερα, νομίζω πως είναι λίγοι αυτοί που παραμένουν ‘προκατειλημμένοι’ σχετικά με το όλο θέμα των τατουάζ, ή τουλάχιστον δεν εκφράζουν την γνώμη τους τόσο συχνά και επανειλημμένα. Τα άτομα με τατουάζ πλέον δεν αντιμετωπίζουν δυσκολίες στην εύρεση εργασίας, οι εργοδότες είναι περισσότερο ελαστικοί, και τέλος οι πελάτες είναι συνηθισμένοι στο θέαμα, είτε συμφωνούν, είτε όχι. Επομένως αν και δεν συμφωνώ εξ ολοκλήρου σε αυτού του είδος την μόδα που παρασύρει μικρούς και μεγάλους, θεωρώ ότι έβαλε ένα τέλος στα στερεότυπα που υπήρχαν, αν και δεν πιστεύω ότι θα σταματήσουμε ποτέ να συναντούμε ‘κολλημένα μυαλά’! Άλλωστε αν δεν υπήρχε διάσταση απόψεων, οι κοινωνίες θα ήταν όχι μόνο μονότονες, αλλά και όμοιες, δίχως ίχνος διαφορετικότητας.